وصیتنامه اینجانب محمد علی شهری به پیشگاه امام امت و خانواده ام و ملت شهید پرور ایران در اوج آتش و گلوله و رگبار تنها صدای اوست که میماند در لحظه های عرضه ایثار تنها پیام اوست که می شوراند اینک نظاره کن ای هموطن پیکار حق و شرارت رامائیم و باطل مطلق مائیم و پنجه های نظم و جنایت مائیم و بحر بیکران دشمن اما با ندای تکبیرمان اما با سلاحمان ما با نثار خونمان ، فتح و ظفر را بر کاخهای کناره شط العرب فتح و ظفر برکنار شش گوشه قبر حسین فتح و ظفر بر کربلای ایران خوزستان تنها مقدمه کار است ، هان ای برادر همرزمم ای پاسدار سلحشور سرباز مومن و بی بیم سلاحت را دگر برگیر دگر بار اسلامت را تو یاری کن ندا برکش ، هر جبهه کربلاست هر روز عاشور است و هر ماهی است محرم ، در آن ماه محرم روز عاشورا ، حسین آن شیر مرد حق ، به لشکر طاغوت چنین فرمود که هل من ناصر ينصرنی ، ایا هست یک یاری ، حسین را اور کند یاری و لشکر در سکوتی گنگ مدفون شد سپس فرمود الا ای ظالمان بذلت درد می بودن همه ننگ است . شهادت از برای من بسی سهل است / تا بودن به خواری زندگی کردن امتم ، من عازمم ، عازم کربلای حسین ، دیگر لحظات به این خوبی برایم پیش نمی آید ، خوشحالم چرا که لحظه به این زیبایی در زندگیم نداشتم و از این لحظه آغاز زندگی نوین من است – جهاد ، جهاد در راه خدا ، جهاد فی سبیل الله. مادرم این را تو بدان که فرزندانت امانتی پیش و نزد تو نبود آنهم برای امتحان ، درود خدا بر تو که از این امتحان روسفید برآمدی این امتحان بود و اما برای امتحان با قلبی پاک باروحیه استوار و امیدوار به جبهه حق عليه باطل مروم به امید اینکه من مدرکه شهادت را بگیرم ، خواهرانم شما صبر و استقامت را پیشه کنید به مادرم و همسرم دلداری دهید تا دشمنان اسلام بفهمند ما از شهید دادن باکی نداریم تا پیروز نشویم آرام نخواهیم نشست . به امید پیروزی اسلام و مسلمین